Αρχείο | Αύγουστος, 2010

Αϊτή:έξι μήνες μετά την καταστροφή

31 Αυγ.

Ο σεισμός της 12ης Ιανουαρίου που άφησε πίσω του μια χώρα μέσα στα συντρίμμια, πολλούς νεκρούς και μεγάλα τραύματα στο σώμα και την ψυχή των ανθρώπων που επιβίωσαν της καταστροφής, προκάλεσε τη μεγαλύτερη παρέμβαση της οργάνωσης στην ιστορία της μετά από φυσική καταστροφή. Μετρώντας τις απώλειες της οργάνωσης το 10% του ιατρικού προσωπικού της χώρας σκοτώθηκε ή εγκατέλειψε τη χώρα, ενώ το 60% των ιατρικών εγκαταστάσεων μας καταστράφηκε με αποτέλεσμα να μεταφέρουμε τις ιατρικές μας δραστηριότη�! �ας σε άλλες εγκαταστάσεις, να λειτουργήσουμε νοσοκομεία μέσα σε κοντέινερ, να εργαστούμε σε προσωρινά καταλύματα και να στήσουμε ένα κινητό νοσοκομείο.

Αυτή τη στιγμή πάνω από 3.000 άτομα, διεθνές και ντόπιο προσωπικό των ΓΧΣ, εργάζονται σε 19 κέντρα υγείας, με ένα σύνολο 1.000 διαθέσιμων κλινών σε διαφορετικά σημεία της χώρας. Μέχρι τις 31 Μαΐου, δηλαδή μέσα σε 138 ημέρες από την ημέρα της καταστροφής, το προσωπικό των ΓΧΣ περιέθαλψε περισσότερα από 173.000 άτομα, πραγματοποίησε πάνω από 11.000 χειρουργικές επεμβάσεις, και βοήθησε στη γέννηση 3.700 παιδιών. Πάνω από 81.000 Αϊτινοί δέχθηκαν ψυχολογική υποστήριξη, ενώ! οι ομάδες της οργάνωσης μετέφεραν στη χώρα περίπου 27.000 σκηνές και διένειμαν πάνω από 35.000 κιτ με είδη πρώτης ανάγκης.

«Είμαι χειρουργός και υπήρχαν πολλά πράγματα που μπόρεσα να κάνω και πολλές ζωές που κατάφερα να σώσω. Τώρα, όμως, διερωτώμαι συνεχώς μήπως υπήρχαν περισσότερα που μπορούσα και δεν έκανα. Ίσως θα μπορούσα να είχα σώσει περισσότερα μέλη τραυματιών… μετά, όμως, σκέφτομαι πως απλά δεν υπήρχε καθόλου χρόνος….», Δρ. Χάνι Φάρες, χειρουργός και ιατρικός συντονιστής των ΓΧΣ.

Όλη αυτή η προσπάθεια πραγματοποιήθηκε χάρη στην ηθική και οικονομική υποστήριξη του κόσμου. Χαρακτηριστικό της άμεσης και θερμής ανταπόκρισης των υποστηρικτών μας απ’ όλο τον κόσμο μέχρι το τέλος Μαΐου είχαν συγκεντρωθεί από δωρεές σε διεθνές επίπεδο περίπου 91 εκατομμύρια ευρώ. Μέχρι την ίδια περίοδο είχαν δαπανηθεί 53 εκατομμύρια ευρώ από τα οποία πάνω από 11 εκατομμύρια διατέθηκαν για τις ανάγκες χειρουργικών επεμβάσεων, 4 εκατομμύρια στον τομέα της μητρικής υγείας και πάνω από 8,5 εκατομμύρια για τις ανάγκες παροχής καταλύματος. Εκτιμούμε ότι μέχρι το τέλος του 2010, θα έχουν δαπανηθεί συνολικά περίπου 89 εκατομμύρια ευρώ για την υποστήριξη και ανακούφιση των Αϊτινών.

Advertisements

H Επιβεβαίωση του αποκλεισμού των ΜΚΟ από τα προγράμματα “δια βίου μάθησης”

10 Αυγ.

Σας παραθέτουμε το κείμενο όπως δημοσιευτηκε στο εσωτερικό δίκτυο της σύμπραξης ΜΚΟ:

Μετά τη συνάντηση που είχαμε ως Δίκτυο με την Υφυπουργό «δια βίου μάθησης» κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου στις 22/7/2010

Δυστυχώς οι φόβοι μας επαληθεύτηκαν. Μετά τη συνάντηση που είχαμε ως Δίκτυο με την Υφυπουργό δια βίου μάθησης κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου στις 22/7/2010 επιβεβαιώθηκε ότι οι ΜΚΟ δεν μπορούν να είναι δικαιούχοι υλοποίησης προγραμμάτων δια βίου μάθησης πλην της εξαίρεσης να διατηρούν ταυτοχρόνως σχολικές δομές τύπου ΚΕΚ.
Δηλαδή, αποκλείεται το σύνολο των οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών εκτός από ελάχιστες οι οποίες έχουν πιστοποιηθεί ή πρόκειται να πιστοποιηθούν με κριτήρια που απαιτούν μεγάλες εγκαταστάσεις, σχολικές αίθουσες και επιχειρηματικές επενδύσεις που ασφαλώς ξεφεύγουν από το συνήθη ρόλο των ΜΚΟ.
Φυσικά δεν πρόκειται για μια καινούργια εξέλιξη. Δεκαπέντε χρόνια ισχύει αυτό το καθεστώς στην Ελλάδα σε ότι αφορά το επιχειρησιακό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας και τη διαχείριση των πόρων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.
Αυτό το καθεστώς όμως δε συνάδει με τις κοινοτικές οδηγίες και τον όρο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου ότι ένα 5% των πόρων πρέπει να απορροφάται μέσω των ΜΚΟ.
Το καινούργιο στοιχείο αυτής της αυθαίρετης διαχείρισης του Υπουργείου και του αποκλεισμού των ΜΚΟ είναι ότι αυτό πλέον περνάει και μέσω του νομοσχεδίου της δια βίου μάθησης. Μέχρι τώρα γινόταν με διάφορα προσχήματα πιστοποιήσεων μέσω του Επιχειρησιακού Προγράμματος του Υπουργείου(ΕΠΕΑΕΚ).
Τώρα που δίπλα στον τίτλο του Υπουργείου Παιδείας προστέθηκε και το δια βίου μάθησης προφανώς η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου αισθάνθηκε την ανάγκη να περάσει μέσω του νομοσχεδίου και την πλήρη στρέβλωση της έννοιας του όρου της δια βίου μάθησης ταυτίζοντας την με την τυπική σχολική εκπαίδευση. Ταυτίζοντας δηλαδή τη σχολική τυπική εκπαίδευση με την δια βίου, διαρκή και άτυπη εκπαίδευση που γίνεται μέσω της παραγωγικής ,δημιουργικής και εμπειρικής μάθησης στο χώρο των επιχειρήσεων, των οργανισμών και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών.
Η ένστασή μας προς το νομοσχέδιο δεν αφορά την αντιπαράθεση προς τις τυπικές μορφές της εκπαίδευσης που γίνεται από το κράτος και τους ιδιώτες. Ούτε οι ΜΚΟ διεκδικούν πόρους που δικαιωματικά ανήκουν στην τυπική εκπαίδευση, τα ΚΕΚ, ΙΕΚ κ.λ.π. Αφορά

Οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών διεκδικούν ακριβώς εκείνο το κομμάτι των πόρων που τους αναλογεί όχι από το ελληνικό κράτος αλλά προβλέπεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από τη συνθήκη της Λισσαβόνας και από το Ευρωπαικό Κοινωνικό Ταμείο. Υπάρχει πλήρης τεκμηρίωση για τους παραπάνω ισχυρισμούς που συνοδεύει αυτό το κείμενο.
Το ζήτημα είναι η σύγχυση που προκαλείται και τα προσχήματα που προβάλλονται προκειμένου οι πόροι που αναλογούν στις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών να τους απορροφά με έμμεσο τρόπο το Υπουργείο για ανάγκες και υποχρεώσεις του Κράτους, αποκλείοντας από ένα αναγνωρισμένο δημιουργικό ρόλο τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

Προβλήθηκε για παράδειγμα και από την ίδια την Υφυπουργό όπως και από άλλους παράγοντες σαν λόγος του αποκλεισμού των ΜΚΟ ως δικαιούχων υλοποίησης προγραμμάτων δια βίου Μάθησης ο ισχυρισμός ότι πρέπει να υπάρχει πιστοποίηση εκπαιδευτικής ικανότητας των οργανώσεων με το επιχείρημα της χρηστής διαχείρισης και να μην γίνεται διασπάθιση των πόρων. Μα ακριβώς αυτό συμβαίνει σήμερα μέσα από το «κλειστό επάγγελμα» των ΚΕΚ και άλλων εκπαιδευτηρίων που μονοπωλούν τα προγράμματα δια βίου μάθησης και το δημόσιο. Εκεί βρίσκεται το επίκεντρο της διαφθοράς. Συνήθως οι λίγοι «πιστοποιημένοι» οργανισμοί από τον χώρο της ΥΔΑΣ και των ΚΕΚ βαρύνονται για ατασθαλίες και όχι οι χιλιάδες οργανώσεις που εξ ορισμού μέχρι σήμερα βρίσκονται έξω από το καθεστώς των επιδοτούμενων σεμιναρίων. Η πιστοποίηση των υλικών προδιαγραφών μιας οργάνωσης δεν εξασφαλίζει την Ηθική της πλευρά αλλά το αντίθετο συμβαίνει πιο συχνά όταν πρόκειται για την απορρόφηση κοινοτικών πόρων. Εξαίρεση μόνον αποτελούν τα μεγάλα ιδιωτικά Ιδρύματα που δεν διεκδικούν ούτως η άλλως δημόσιους πόρους.περισσότερα στις ….σημειώσεις μας…..